 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
** foto's openen na muisklik in pop-up of nieuw tabblad in 1024x768 ** Periode: 24-04-2008 / 07-05-2008, door Rick de Haan Reageren op dit reisverslag? Laat een bericht achter via het contactformulier. Donderdag
24 april 2008: De start Onze vlucht vertrekt rond 13:30 uur. Bij het inchecken laat de apparatuur ons in de steek. Dit heeft tot gevolg dat we niet bij elkaar komen te zitten (voortaan toch maar online inchecken!) Gelukkig zitten de "stellen" op de intercontinentale vlucht wel bij elkaar. Het vliegtuig is zeker niet verkeerd. Iedereen heeft een eigen televisieschermpje en kan individueel kiezen voor diverse films, games, muziek, etc. Dat maakt de vlucht van ruim 8 uur een beetje dragelijk. In Minneapolis stappen we over op een binnenlandse vlucht naar Phoenix. Bij het inchecken stonden we met zijn allen in de verkeerde rij, maar we konden onze schaamte daarover verbloemen door te beweren dat we Belgen waren. De bagage overladen ging vlot en we hadden nog een krap uurtje om even wat te kopen, te eten of te drinken op de luchthaven. Vervolgens stapten we op ons vliegtuig naar Phoenix, een vluchtje van ruim drie uur. Helaas zaten we nu geheel verspreid door het vliegtuig. Ach, dit was weer een goede mogelijkheid om contact te maken met onze Amerikaanse medereizigers. Zelf ben ik ruim twee uur druk in gesprek geweest met mijn medereizigers links en rechts van mij.
Aangekomen op Phoenix werden we al snel opgehaald door Justin, samen met Fleur onze reisleiding voor deze vakantie. Binnen een halfuur arriveerden we bij ons hotel in Tempe. Met uitzondering van één Harley Davidson Electra Glide had Justin samen met Marius (de 'vader' van Route66 Reizen) de motoren al klaargezet. Bij het zwembad konden we al vlug aan het heerlijke ijskoude bier. Het grootste deel van de groep was hoorbaar (en zichtbaar) moe van de lange reis, alhoewel bij de pizza's nog wel wat vlietuigervaringen werden uitgewisseld. Marius kwam ons ook nog even vergezellen; de volgende dag zou hij huiswaarts gaan. Uiteindelijk lag iedereen wel zo rond 22:15 uur op bed om vervolgens rond 03:00 uur wakker te worden vanwege het tijdsverschil van 9 uur. Vrijdag 25 april 2008: Canyon Lake
's Morgens gingen Justin en ik de Electra Glide halen. Toen de motoren compleet waren vertrokken we voor een ritje "Canyon Lake Vista" in de buurt van The Lost Dutchman State Park. Het Lost Dutchman State Park is genoemd naar de Duitse goudzoeker Jacob Waltz. Het woord Deutsch werd door de Amerikanen vaak verwisseld met Dutch. De juiste locatie van zijn goudmijn heeft hij in zijn graf meegenomen.
De route was een prachtige route in rotsachtig, heuvelachtig landschap met een paar leuke haarspeldbochten. Op weg naar onze bestemming heb ik de radio van onze Electra Glide maar eens uitgeprobeerd. Depeche Mode zong ons toe met: "All I ever wanted, all I ever needed, is here in my arms." Nou, dat omschreef het wel een beetje, het gevoel om op een Harley langs de oude goudmijnen te rijden. Alsof je op een filmset rijdt.
De rit was goed om even een gevoel met de motor te krijgen. Rond 16:00 uur waren we terug in het hotel, waar we even van het zwembad genoten. 's Avonds gegeten bij een plaatselijke bierbrouwerij "Four Peaks Brewery". Twee dames van ons gezelschap, Fleur en Ingrid, moesten nog even terug voor een legitimatiebewijs omdat ze kennelijk jonger dan 21 werden geschat (respectievelijk 28 en 31). Enfin, 's avonds de bagage maar eens in orde gemaakt voor de volgende dag.. Zaterdag 26 april 2008: Holbrook
Vandaag de eerste echte rit "op weg", de rit naar Holbrook. We gingen aardig omhoog, dus de temperatuur daalde. Ik kon zonder extra zweetdruppels mijn leren pak en jas dichtdoen tijden het rijden; ongeveer 18 graden Celsius ofzo (schat ik). In Payson bezochten we een soort Western-souvenirwinkeltje en hebben we een hapje gegeten. De dames waren vooral verheugd door het interieur van het damestoilet; daar was een soort huiskamertje van gemaakt. Vervolgens reden we door prachtig woestijnachtig landschap naar Holbrook, dat aan de Historic Route 66 ligt. Daar een groepsfoto laten maken en een zwerver geen geld gegeven.
Voordat we naar ons motel gingen bezochten een aantal van ons het courthouse. Hier is een heel leuk (gratis!) museumpje van gemaakt en zo nu en dan wordt het rechtbankgedeelte nog steeds gebruikt. De cellen zijn in 1976 onbruikbaar verklaard. Als je ze ziet snap je waarom.
In het museum kregen we van de baliemedewerker een uitgebreid verslag van het museum zelf, maar ook van de omgeving van het Petrified Forest en de Painted Desert waar we de volgende dag langs zouden gaan.
Zondag 27 april 2008: Durango/ Cortez
De ochtend zijn we begonnen met een ritje naar het Petrified Forest, een groot park waar complete versteende boomstammen zijn te vinden naast hier en daar een skelet van een dinosaurus. De temperatuur viel vies tegen; tijdens de informatieavond in Nederland kregen we te horen dat we onze voeringen en warme motorkleding wel thuis konden laten. Vandaag reden we echter met voeringen, extra truien, dikke handschoenen en regenkleding om het extraatje aan koude wind ook nog tegen te houden. En nog had ik een loopneus! Het Petrified Forest bleef voor ons bij een bezoekje aan een souvenirwinkel en een klein museumpje. Vanwege het aantal mijlen dat vandaag op de planning stond besloot de meerderheid dat we eigenlijk geen tijd hadden om het park te bezoeken. Dat hebben we dan maar ook niet gedaan.
De rit naar Durango was prachtig. Tijdens de rit helaas geen foto's gemaakt van de prachtige uitzichten, maar de weidse valleien met op de achtergrond door erosie (water of wind, ik weet het niet) uitgesleten gebergten zijn op ons aller netvlies blijven hangen. Jos reed wat weifelachtig tijdens deze rit. Het bleek al snel waarom; tijdens het rijden was hij een onderdeeltje van zijn versnellingspook verloren waardoor het schakelen wat lastig werd. Na een creatieve reparatie van Justin konden we snel al verder.
's Avonds wat gegeten bij een Mexicaan, dat was weer eens wat anders dan fastfood. En daarna met zijn allen een pilsje gehapt bij Blondies en The Brewery. Dat was wel lekker na de langste rit van de reis! Maandag 28 april 2008, The Rockey Mountains
Vandaag hadden we ons voorbereid op een koude rit. Dat was maar goed ook, want voor we er erg in hadden reden we langs de eeuwige sneeuw van de Rockey Mountains.
Durango is een historisch stadje dat tijdens de goldrush in de jaren 80 van de 19e eeuw diende als goederenstation voor het 45 mijl noordelijker gelegen Silverton. De Million Dollar Highway, route 550, slingert zich vanuit Durango naar het noorden en loopt door het centrum van de Rocky Mountains. In tegenstelling tot andere groepen namen wij de 'mooie' route naar Silverton. We zagen prachtige beekjes, vergezichten met besneeuwde bergtoppen en een paar "Western"-achtige dorpjes. Het was voor de lunch even zoeken naar een restaurantje, want veel bleken er op maandag gesloten.
De rit was écht mooi. Menig bochtje moest in de eerste versnelling worden genomen met een snelheid onder de 10 mijl per uur. Op de bergpaadjes moest hier en daar een steen worden ontweken, waardoor het geheel nog iets spannender werd. Gelukkig kwamen we er zonder kleerscheuren vanaf, alhoewel.. Voor Fleur en Justin was het een pechdag. Toen Justin zijn Honda in de gravel probeerde stil te zetten, gleed zijn achterwiel weg. Gevolg: Justin, Fleur én de motor op de grond. Gelukkig geen gebroken botten enzo. Verderop verloor Justin zijn petje (had je maar een helm op moeten zetten!) en na het bezoek aan de Harleydealer in Durango hield de Shadow van Justin ermee op. Het kostte ons een krappe twee uur extra, maar rond 19:30 uur was de groep weer herenigd en stond de motor van Justin in het busje bij het hotel.
's Avonds nog een prima hapje gegeten bij The Brewery en de serveerster onbedoeld beledigd omdat de fooi een dollar onder de 10% zat. De meesten hadden het rond 21:30 uur wel zo'n beetje gehad, dus het was wederom vroeg bedtijd vandaag.
Dinsdag 29 april 2008: Mesa Verde en Bluff
Vanochtend begonnen we met een ritje door het prachtige Mesa Verde. Na wat haarspeldbochtjes op prima onderhouden wegen werden wij getrakteerd op prachtige valleien met in kalksteen uitgehakte woningen van rond 1100/ 1300. Het is werkelijk prachtig om te zien hoe goed geconserveerd de woningen zijn.
's Middags werden de boodschappen gedaan en daarna was het bij het aftanken even spannend. Nadat gisteren de motor van Justin er de brui aan had gegeven, leek het nu de beurt aan de Electra Glide. Er liep een flinke sloot benzine uit de motor, wat ons het ergste deed vermoeden.
Nadat Justin wat telefoontjes had gepleegd zijn we toch maar op weg gegaan. De Electra Glide gaf geen problemen en lekte geen benzine meer, dus kennelijk was er gewoon teveel benzine in gedaan. Bij een plaatselijke Hondadealer bleek de schade aan de motor van Justin ook wel mee te vallen; slechts twee schoongemaakte bougies "did the trick". Daarna konden we eindelijk op weg naar Bluff, met een tussenstop bij het Four Corners punt.
In Bluff hebben we genoten van een barbecue tussen het geluid van krekels en de pittige woestijnwind. Tijd om ons klaar te maken voor de volgende dag!
Woensdag 30 april 2008: Monument Valley
Vandaag Koninginnedag in Nederland, maar daar hebben we in Amerika niets van gemerkt. Het eerste ritje was naar het Twin Rocks Café, waar we een lekker ontbijt met prima koffie hebben genoten. Vervolgens reden we via Monument Valley richting Page. Tijdens deze rit is normaal gesproken tijd voor een excursie naar historische grottekeningen, maar door de zandstormen waar we ons doorheen moesten worstelen verviel de excursie. Hierdoor hielden we wat tijd over om Glen Canyon Dam te bezoeken bij Page.
Het visitors center hebben wij links laten liggen. Toen we daar binnen stapten werd ons meteen verteld dat we onze tassen (inclusief heuptasjes) niet mee mochten nemen en stonden de detectiepoortjes ons al aan te gapen. Dan maar even winkelen, wat altijd leuk is als een nieuwe Levi's omgerekend slechts 27 euro kost.
's Avonds heerlijk gegeten bij een prima steakrestaurant en vervolgens bij een plaatselijk country & westerncafé een paar afzakkertjes gedronken. De wind is helaas nog steeds niet gaan liggen. We hopen dat we morgen niet nog een keer gezandstraald gaan worden.
Donderdag 1 mei 2008: Zion National Park
Vandaag begon ijs- en ijskoud. We hadden ons volledig ingepakt, maar dat bleek niet voldoende om de warmte vast te houden. In de ochtend zal de temperatuur zéker niet boven de 5 graden Celsius zijn uitgekomen, maar de gevoelstemperatuur lag nog iets lager. De wind was gelukkig minder. |
Na een uurtje of twee rijden en een tussenstop voor warme koffie of thee reden we Zion National Park binnen. Daar zijn de rotsen en kliffen zo groot, dat ze niet op een fototoestel zonder groothoeklens passen. Omdat de eerste blanke kolonisten mormonen waren, heeft niet alleen het park een bijbelse naam (Zion is een van de bergen van Jeruzalem), maar ook de andere wonderen van de natuur.
Met een busje zijn we door de River Virgin uitgesleten vallei gereden, waardoor de nóg dichter op de toch al niet fotografeerbare rotspartijen kwamen te zitten. Daarnaast hadden de busjes het voordeel dat we weer een beetje konden opwarmen.
Nadat iedereen zo'n beetje gezien had wat hij wilde binnen de beschikbare tijd, reden we door naar Motel 6 in St. George in Utah. 's Avonds met zijn allen gegeten bij een prima maar niet zo goedkoop steakrestaurant. Nog steeds stukken goedkoper dan een restaurant in Nederland overigens. Na wat winkelen was het vandaag vroeg naar bed, om goed uitgeslapen te zijn voor morgen: Vegas!
Vrijdag 2 mei 2008, Viva Las Vegas
Vandaag op weg naar Las Vegas eerst maar even de resten van de zandstorm van onze motoren gewassen. Na een tussenstop bij één van de haventjes langs Lake Mead heeft iedereen van ons iets leuks kunnen vinden bij de grootste Harleywinkel ter wereld in Las Vegas. De rit ernaartoe was eentonig, maar zeker de moeite waard. Vooral toen de buitenwijken van Vegas voor ons opdoemden.
Even later reden we over "The Strip", de plek waar het om draait in Vegas. De plek waar de Eiffeltoren, het Vrijheidsbeeld, The Empire State Building, de Arc de Triomphe en nog meer bekende bouwsels elkaar in hoog tempo opvolgen.
Na een korte duik in het zwembad nadat we hadden ingecheckt bij een hotelletje vlakbij Las Vegas Boulevard, liepen we via het MGM-gebouw The Strip weer op. Wauw, wat een stad. Gokkasten en ander vermaak tot zover je kunt kijken en het lijkt nog allemaal bezet ook! Ook nog een biertje gedronken in het Harley Davidson Café, waar je een foto van jezelf op de originele motor uit Easy Rider kunt laten maken. Daar wilde onze groep niet voor in de buidel tasten.
Vervolgens te voet naar het Venetiëdeel, ondertussen ons vergapend aan alle bewegende reclameborden. In "Venetië" aangekomen konden we niet meer zien dat het buiten al donker werd. De plafonds gaven daglicht af, inclusief blauwe hemel en witte plukjes wolken. In Venetië een lekker hapje gegeten, waarna iedereen zijnsweegs ging voor een nachtje Vegas.
Zaterdag 3 mei 2008: Kingman
Wat later dan gebruikelijk vetrokken we vandaag na een ontbijt met French Toast (jemig, wat zijn wentelteefjes toch lekker) naar de Hoover Dam. Die dam (221,40 meter hoog) voorziet voor een deel Las Vegas van stroom en levert zelfs tot in Californië.
Vervolgens via de interstate naar Kingman gereden, zodat één van onze reisgenoten wegens medische redenen het bedje kon opzoeken. Daarna een prachtig stukje Historic Route 66 naar het wildweststadje Oatman gereden. Daar woonden vroeger mijnwerkers. Het stadje ziet er nog echt westernachtig uit, vooral met die loslopende ezels overal. Die deden vroeger dienst als lastdragers voor de mijnwerkers.
(Hier nog twee prachtige YouTube-filmpjes van 10 minuten): In 1921 heeft Oatman geleden onder een zware brand, die veel gebouwen in de as legde. Het Oatman Hotel bleef gespaard. Het hotel is gebouwd in 1902 en het is het oudste gebouw van twee verdiepingen in Mohave County. Het hotel is met name beroemd vanwege het feit dat Clark Gable en Carole Lombard er tijdens hun huwelijksreis hebben gelogeerd in 1939.
Op de weg terug nog wat oldtimers bekeken die zich voor een "event" hadden verzameld in Kingman. 's Avonds bij het steakhouse stonden ook nog prachtige voertuigen. Een Lamborghini stond te pronken naast een prachtig lichtblauwe oldtimer en verderop stond een rijtje Corvettes te glimmen. Een hoop pracht en praal, wat van de bestuurders van die voertuigen niet gezegd kan worden. Die 70-plussers kwamen gebogen en strompelend het steakhouse binnen. Het eten was daar gelukkig wat verser..
Zondag 4 mei 2008; Route 66 van Kingman naar Flagstaff
Vandaag een paar stukjes Route 66 gereden met bijbehorende toeristische attracties, te beginnen bij (schijnt) het bekendste benzinestationnetje. Het zier er qua vervallenheid inderdaad uit alsof het er al even staat, wat bijdraagt aan het historische sfeertje.
In het volgende route 66 dorpje, Seligman, was het al net zo pittoresk en toeristisch. Daar een beetje rondgelopen en een lunch genoten. Een route 66 dorpje verder een colaatje gedronken en vervolgens doorgereden naar Flagstaff.
Hoewel het prima rijden is, klopt de informatie uit de folder dat de totale route maximaal 30 kilometer over de interstates gaat van geen kant. Ik heb ze niet geteld, maar ik schat toch zeker dat 1/10 van de route via de interstates loopt. Daar ontkom je volgens mij niet aan en het is geen ramp, maar de info uit de folder is gewoon onjuist. Flagstaff is overigens een plaatsje waar menigeen slechts een korte nachtrust zal genieten. Om de 8 minuten rijdt er (dus ook 's nachts) een trein voorbij, die zo'n beetje langs de gehele route door Flagstaff zijn luide toon laat horen. De naam Flagstaff werd voor het eerst gebruikt op 4 juli 1876, het eeuwfeest van de VS, toen patriotten bij een gebrek aan beter de takken van een pijnboom afsneden en er een vlag in hesen.
Maandag 5 mei 2008: The Grand Canyon
Na een stevig ontbijt vertrokken we vandaag vroeg naar The Grand Canyon. Na ongeveer 2,5 uur rijden waren we op plaats van bestemming (het helicoptervliegveld) waar we in no-time in konden stappen in een gereedstaande helicopter. Met de heli vlogen we ongeveer een halfuur, waarvan het eerste stuk over een aardig groot bos. In de verte zagen we de enorme Canyon al opdoemen. Na een rondje over deze grote scheur vlogen we alweer terug naar het vliegveld. We waren een unieke ervaring rijker die gelukkig op DVD (niet gratis!!) is vastgelegd zodat we het nog eens kunnen herbeleven.
Hierna konden we individueel het park in, om ons nog eens te vergapen aan de unieke vergezichten. Op één of andere manier veronderstelde ik er ook wat wegen door de Canyon heen zouden lopen. Dat bleek niet het geval. De weg loopt er langs met op sommige punten de gelegenheid om "over het randje" te kijken. Na zo'n twee uurtjes in het park was het weer tijd om terug naar Flagstaff te rijden waar de avond ons opwachtte.
Dinsdag 6 mei 2008: Terug naar Phoenix
De laatste dag alweer. Justin had ons verteld dat we in één rechte lijn naar Phoenix zouden rijden. Dat nieuws beviel me allerminst, maar gelukkig bleek 's morgens dat het toch een mooie dag zou worden. We verlieten de treingeluiden van Flagstaff om via een tussendoorroute naar de rode rotsen van het toeristische Sedona te rijden. De weg er naar toe was een echte bergroute tussen de geurige naaldbomen door, met hier en daar een haarspeldbochtje. Sedona was echt heel leuk en omdat Fleur en Justin nog iets waren vergeten bij het hotel hadden we een extra anderhalf uur om te shoppen. Vervolgens werd de route spannend, want we reden langs wat onweerswolken en kregen voor het eerst ook echt wat regen. Ach, op de laatste dag van de route is dat zo erg niet meer. Een paar tientallen mijlen verderop brandden we onze regenpakken alweer uit, toen we het zonnige, met cactussen begroeide woestijnachtige landschap weer in reden. En toen arriveerden we weer in Phoenix bij het Days-Inn Motel waar we de eerste twee nachten ook hadden doorgebracht. Vervolgens snel de Electra Glide ingeleverd, waar gelukkig (scheelt toch weer $ 2000,- eigen risico) niet mis mee was. 's Avonds voor de laatste keer samen gegeten; eindelijk weer eens zonder friet of anderszins vet gebakken producten. Nooit geweten dat je in een kebabtent (kabob in het Engels) ook gewoon lékker kunt eten! Tenslotte nog een afzakkertje bij het zwembad gedronken en afscheid genomen van de groep. Dit vanwege het feit dat de rest van de groep terugreist naar Nederland terwijl wij er nog een vakantie in New York tegenaan plakken. Dat betekende dat in tegenstelling tot de rest wij wél konden uitslapen en nog tijdig online konden inchecken voor wat vliegtuigstoelen naast elkaar.. Tot slot (toegevoegd 06-05-2009) een fotocollage met toepasselijk muziekje:
Enkele opmerkingen
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))
%20[1024x768].jpg'))